VOORBIJ DE WOORDEN

Taal vervaagt bij dementie, maar de behoefte aan expressie en verbinding blijft. Daarom organiseer ik samen met relevante partners zoals Vermeylenfonds en Woonzorgcentra workshops Visual storytelling waarin mensen met dementie collages maken in duo met een naaste, mantelzorger of zorgkundige.

Via muziek, kleur, vorm en compositie uiten zij gevoelens, herinneringen en dromen die niet altijd meer in woorden passen. Dit biedt hen een manier om op verhaal te komen, hun eigenwaarde te versterken en verbondenheid te ervaren. Het creatieve en projectmatige proces activeert het brein, stimuleert herinneringen en schept momenten van vreugde, troost en herkenning.

EXPO openingsmoment

Reportage DNG Magazine december 9, 2025 Voorbij de Woorden

WERKWIJZE

Na een uitgebreide voorstelling van de methodiek organiseren we een eerste kennismakings - en info -avond voor familieleden en mantelzorgers zodat iedereen zich veilig voelt, vragen kan stellen en goed geïnformeerd is. De workshops duren 2 halve dagen.

Het resultaat is een compositie, een collage die refereert naar een rijk innerlijk landschap dat opnieuw tot leven komt en betekenins krijgt tijdens deelmomenten. Daarnaast maak ik ruim de tijd voor nazorg, leer- en reflectiemomenten.

Afhankelijk van de samenwerking met andere partners kunnen we toewerken naar een boekje of expomoment.

DOELEN

Een alternatieve vorm van expressie bieden los van taal

Gevoelens, herinneringen en dromen zichtbaar - indien mogelijk bespreekbaar - maken via beeldcollages.

Creatief brein activeren en geheugen stimuleren.

Momenten van herkenning, troost en vreugde creëren

Fysieke stimulans en aanraking: hand - on - hand techniek

Een veilig kader bieden voor familie en mantelzorgers zodat mantelzorgers, familieleden en zorgmedewerkers van elkaar kunnen leren.

Gevoelens, herinneringen en dromen zichtbaar maken via beeldcollages

Eigenwaarde en verbondenheid van deelnemers versterken

Mensen met dementie bevestigen in hun waarde: gezien en gehoord worden om wie ze nu zijn.

Fysieke stimulans en aanraking: hand - on - hand techniek

GETUIGENISSEN

Vanop de zijlijn

Ik was getuige van iets heel moois, iets wat me diep geraakt heeft.

De workshops van kunstenares Veerle gebeurt in twee verschillende dagdelen. Dit was deel één. Ik zag de vragende blikken en voelde zelf enige onwennigheid. Ik zag hoe het kind aan de ouder, de man aan de echtgenote, de medewerker aan de bewoner probeerde duidelijk te maken wat de opdrachten waren. Ik zag bij wie dit vlot ging en hoe het bij anderen zoeken was om enige verbinding te maken. Soms onmogelijk door de vermoeidheid of afwezigheid. Ik zag bij wie het heel goed ging en bij wie het een ongemakkelijke zoektocht bleek die naar mijn aanvoelen of comfortabel, weglachend, frustrerend of confronterend was.

De rollen werden plots omgedraaid, Het kind werd op de één of andere manier de ouder. Het sturen, begeleiden kwam nu van de andere kant. Het was heel hartverwarmend en moeilijk tegelijkertijd. Ik werd geraakt door deze beelden, van de warmte die ik voelde, de band tussen dochter en vader, echtgenoot en vrouw, medewerker en bewoner.

Het is één van die momenten waarop je beseft dat als iemand in het woonzorgcentrum komt wonen zulke dichte belevingen of contactmomenten ergens wegvallen. Er komt een soort barrière, een soort afstand ongewild opzetten. Het dementieproces speelt hier natuurlijk een hoofdrol.

Ik voelde van alles in de ruimte en ik zag van alles gebeuren, ik zag tranen van verdriet, maar ook tranen van geluk, ik zag handen die elkaar raakten, ik zag een glimlach, verbondenheid, ongemakkelijkheid. Het was intens. Het was dichtbij en veraf.

Het gaf mij het gevoel dat we dit vaker zouden moeten doen. Ik ben ervan overtuigd dat deze namiddag zal blijven hangen en ons doet nadenken. Ieder op zijn of haar manier afhankelijk van je rol of waar je je ergens bevindt in je leven.

Dit was echt. Dit was liefde. Dit was binnenkijken en meevoelen en dit alles vanop de zijlijn.

An Goossens

Teamcoach WZC Roosendaelveld

Ik wil benadrukken hoe ik deze beleving heb aangevoeld als een enorm cadeau. Blij dat ik dit mee mocht ontdekken en mee kan nemen in mijn verdere zoektocht bij het begeleiden van mensen met jongdementie alsook mijn team daarin nog verdere stapjes te laten zetten.

Hilde Bergé,

Teamcoach WZC Roosendaelveld